برگزیده

چرا کودکان دارای اتیسم متفاوت بازی می‌کنند؟
۲۵ واقعیت نگران کننده در مورد سیگار
با مارچوبه قلب خود را تقویت کنید
برنامه درسی رشته روانشناسی بالینی تصویب شد
درمان مشکلات روانی بیماران کرونایی در مراکز توانبخشی
بهترین رژیم غذایی سال ۲۰۲۱
۱۰ میوه مناسب برای کاهش وزن
افزایش خطر ابتلا به پارکینسون در بیماران اسکیزوفرنی

سلامت

دوشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۹ - ۱۴:۱۰:۰۰ نسخه چاپی 0

افزایش خطر ابتلا به پارکینسون در بیماران اسکیزوفرنی
پایگاه اطلاع رسانی توانبخشی ایران- یک مطالعه جدید نشان می دهد که در بیماران مبتلا به اختلال اسکیزوفرنی در اواخر عمر خطر ابتلا به بیماری پارکینسون افزایش می یابد.

محققان داشگاه تورکو فنلاند دریافتند افزایش خطر ابتلاء به اسکیزوفرنی در این گروه از بیماران ممکن است به دلیل تغییرات در سیستم دوپامین مغز ناشی از آنتاگونیست های گیرنده دوپامین یا اثرات نوروبیولوژیک اسکیزوفرنی باشد.

در این مطالعه بیش از 25000 بیمار مبتلا به بیماری پارکینسون در فنلاند که در سال‌های 1996-2019 تحت درمان بودند، مورد بررسی قرار گرفتند.

در مطالعات قبلی چندین فاکتور پرخطر بیماری پارکینسون از جمله سن، جنسیت مرد، قرار گرفتن در معرض حشره کش‌ها و آسیب به سر، شناسایی شده بودند.

دکتر «تامی کووسیماکی»، سرپرست تیم تحقیق، در این باره می‌گوید: «بر اساس نتایج ما، یک اختلال روان پریشی یا اسکیزوفرنی که قبلاً تشخیص داده شده باشد ممکن است یک فاکتور پرخطر در افزایش خطر ابتلاء به بیماری پارکینسون باشد.»

به گزارش مهر، در حال حاضر روند ابتلاء به بیماری پارکینسون به سرعت در جهان روبه افزایش است. این بیماری، اختلال تخریب عصبی است که بیشتر در بیماران بالای 60 سال دیده می‌شود. علائم حرکتی اصلی شامل لرزش، سفتی و کُندی حرکت است.

در بیماری پارکینسون، نورون‌های واقع در جسم سیاه در مغز میانی به آرامی تحلیل می‌روند که منجر به فقدان یک انتقال دهنده عصبی به نام دوپامین می‌شود. در مورد اسکیزوفرنی، سطح دوپامین در بعضی از قسمت‌های مغز افزایش می‌یابد.

علاوه بر این، به نظر می‌رسد داروهای مورداستفاده در درمان اولیه پارکینسون و اسکیزوفرنی دارای مکانیسم‌های عملکردی متضادی هستند.

علائم پارکینسون را می‌توان با آگونیست های گیرنده دوپامین کاهش داد، درحالیکه اسکیزوفرنی معمولاً با آنتاگونیست های گیرنده دوپامین درمان می‌شود.

وقوع همزمان بیماری پارکینسون و اسکیزوفرنی در یک فرد، اتفاقی نادر است زیرا این بیماری‌ها با تغییرات مخالف در سیستم دوپامین مغز همراه هستند. اما به گفته کووسیماکی، «مطالعه ما این تصور غالب را تغییر می‌دهد.»


مطالب مرتبط



به ما بپیوندید