برگزیده

کشف سرنخ‌هایی درباره دلیل تفاوت اتیسم در دختران و پسران
آیا "نورالینک" می‌تواند افکار خصوصی ما را بفروشد؟
چرا کودکان دارای اتیسم متفاوت بازی می‌کنند؟
کنترل پارکینسون با حسگر پوشیدنی
با مارچوبه قلب خود را تقویت کنید
۲۵ واقعیت نگران کننده در مورد سیگار
درمان مشکلات روانی بیماران کرونایی در مراکز توانبخشی
نقش گفتار درمانی در توانبخشی و درمان کرونا

توانبخشی

يکشنبه ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۰ - ۱۰:۳۸:۰۰ نسخه چاپی 0

نقش گفتار درمانی در توانبخشی و درمان کرونا
پایگاه اطلاع رسانی توانبخشی ایران- هدف گفتاردرمانی در کووید-۱۹ ، بهبود بلع و تغذیه ، تامین آب بدن ، بهبود گفتار و صدا و کیفیت زندگی در محیط پزشکی است.

هنگامی که یک بیمار کرونایی در ICU بستری می شود مجبور است هفته ها به طور بالقوه از یک دستگاه تنفس مصنوعی استفاده کند، لوله  ونتیلاتور  از طریق دهان و  گلو ، داخل ریه ها قرار می‌گیرد تا  امکان تنفس برای بیمار کرونایی  فراهم شود، این دستگاه باعث می‌شود فرد صدای خود را از دست بدهد و پس از برداشتن آن بلد نباشند چگونه  غذا بخورد  و بلعیدن غذا مشکل می‌شود.


وظیفه  متخصص گفتاردرمانی کمک به بیمارانی است که تحت مراقبت های ویژه قرار دارند و در بلع و غذا خوردن مشکل دارند و پس از خارج کردن لوله های تراکئوستومی نیاز به کمک دارند، گفتاردرمانی به  بیماران کرونایی کمک می‌کند تا بتوانند غذا بخورند، ارتباط برقرار کنند و کیفیت صدای خود را بدست بیاورند. 

تعداد زیادی از بیمارانی که تهویه می شوند توانایی بلعیدن ایمن را از دست می دهند. وقتی این اتفاق می افتد ، غذا و نوشیدنی به جای معده وارد ریه می شود که در نهایت باعث ذات الریه و مرگ است.

با گسترش کووید19 ، اهمیت توانبخشی و به ویژه تمرینات گفتاردرمانی برای بهبود روند درمان این بیماری بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است.

با توجه به بستری شدن بیماران کرونایی در آی سی یو ، بروز سکته در برخی بیماران ، احتمال اختلال بلع، ضعف عضلات بلع و گفتار و همچنین اختلالات صدا در بیماران کرونایی افزایش می یابد. خدمات توانبخشی و گفتاردرمانی برای درمان بیماران COVID-19 ضروری و در واقع حیاتی است. 
علائم مشاهده شده در بیماران کرونایی پس از حاد شامل تنگی نفس، گرفتگی صدا و ضعف عضلانی ناشی از مشکلات حرکتی است. هدف گفتاردرمانی در کووید-19 ،  بهبود بلع و تغذیه ، تامین آب بدن ، بهبود گفتار و صدا  و کیفیت زندگی در محیط پزشکی است.

در این مطلب با علائم و عوارض منحصر به فرد مرتبط با بیماری کرونا که نیاز به خدمات آسیب شناس گفتار زبان در مراکز درمانی ؛ مراقبت های حاد ، بستری و توانبخشی سرپایی آشنا می شویم.

آسیب شناس گفتار و زبان در درجه اول مسئول غربالگری و تشخیص اختلال بلع (دیسفاژی) در بخش‌های مراقبت حاد ، دیسفاژی و مدیریت تراکئوستومی در بخش‌های بستری و بلع ، توانبخشی گفتار و صدا و مدیریت عصبی شناختی در بخش های سرپایی است.


بیماران کرونایی اغلب دچار تب ، سرفه ، تنگی نفس ، بیماری تنفسی خفیف تا شدید یا ذات الریه می شوند. کووید-19 در برخی  بیماران می تواند منجر به عفونت شده و  منجر به سندرم دیسترس حاد تنفسی (ARDS) شود که با بیهوشی ناگهانی ، تنفس سریع ، سرگیجه ، تاکی کاردی و تعریق بیش از حد مشخص می شود.  و همچنین می‌تواند منجر به نارسایی چند عضو و نارسایی تنفسی هیپوکسی شود.

ویروس کرونا به تدریج از مجاری تنفسی و احتمالاً از طریق بلع به مغز گسترش می یابد. علاوه بر علائم تنفسی ، عفونت کرونا همچنین می تواند منجر به اختلال در درک بویایی و چشایی و علائم گوارشی شود . بیماری کووید19 احتمالاً در افراد مسن و مبتلایان به بیماری های همزمان مانند بیماری های قلبی عروقی و ریوی ، دیابت و سکته مغزی اثر شدیدتری خواهد داشت.

آسیب‌شناسان گفتار و زبان  (SLP) نقشی اساسی در مراقبت از بیماران کرونایی دارند.  متخصصان گفتاردرمانی در مراکز مراقبت های بهداشتی (مراقبت های حاد ، توانبخشی سرپایی و سرپایی) با یک تیم مراقبت بالینی ، از جمله پزشکان عمومی ، متخصصان مغز و اعصاب ، متخصص گوش و حلق و بینی ، پرستاران ، متخصصان تغذیه ، مددکاران اجتماعی ، درمانگران تنفسی ، داروسازان ، فیزیوتراپیست ها  و ...  همکاری می کنند. 
اختلال در بلع (دیسفاژی) یکی از عوارض عمده  دیسترس حاد تنفسی ARDS ثانویه بعد از  کووید19 است. دیسترس حاد تنفسی،  سیستم تنفسی را به خطر می اندازد ، که می‌تواند منجر به عدم هماهنگی سیستم های بلع و تنفسی شود.


دیسفاژی حفره حلقی ، که شامل  انتقال مواد غذایی باقیمانده در گلو  به مجاری تنفسی است ، باعث بدتر شدن بیشتر عملکردهای تهویه می شود  و یک عامل اصلی خطر برای پنومونی آسپیراسیون در میان بزرگسالان ضعیف و دارای نقص ایمنی محسوب می شود  .

بیماران با دیسترس حاد تنفسی شدید ممکن است برای تهویه مکانیکی (ونتیلاتور) لوله گذاری شوند . لوله گذاری کوتاه مدت و طولانی مدت ممکن است منجر به آسیب حنجره شود ، که بر بلع و صدا تأثیر می گذارد .  تا 62٪ از بیمارانی که تحت لوله گذاری قرار می‌گیرند ممکن است در معرض خطر دیسفاژی باشند.

واحد مراقبت های ویژه و حاد

نقش گفتاردرمانی در واحدهای حاد و توانبخشی اساساً توسط نیازهای بیماران تعیین می شود.  در واحدهای مراقبت های ویژه (ICU) و واحدهای مراقبت حاد ، نقش اصلی SLP شناسایی و تشخیص اختلال بلع ( دیسفاژی) است.
غربالگری و ارزیابی دیسفاژی.  طبق توصیه های  پرستاران مراقبت های ویژه آمریکا قبل از شروع تغذیه دهانی در بیمارانی که بیش از 2 روز لوله گذاری شده اند ، ارزیابی بلع داشته باشند.   متخصص گفتاردرمانی به طور معمول غربالگری بالینی را که شامل ارزیابی سابقه پزشکی بیمار ، بررسی ساختار و عملکرد دهانه حلق و بلع‌های آزمایشی مواد غذایی و مایعات است، انجام می‌دهد.

واحدهای توانبخشی بستری

هنگامی که بیمار از نظر پزشکی پایدار شد ، به یک واحد بستری در بیمارستان یا یک واحد توانبخشی انتقالی منتقل می شود. در این واحدهای توانبخشی ، اهداف اصلی گفتاردرمانی برای بیماران کرونایی مبتلا به دیسفاژی ، از بین بردن یا کاهش خطر پنومونی آسپیراسیون و حفظ تغذیه و هیدراتاسیون از طریق اصلاح رژیم غذایی و مداخلات رفتاری است. خدمات مداخله در دیسفاژی به عوامل مختلفی از جمله عملکرد ریه ، سن بیمار ، میزان ضربه حنجره و شرایط همراه بستگی دارد.


به منظور حمایت از مصرف خوراکی و مایعات به صورت خوراکی ، آسیب شناس گفتار و زبان راهبردهای جبرانی متنوعی را پیشنهاد می کند ، از جمله تغییرات وضعیتی مانند  تغییر وضعیت چانه ، چرخش سر یا نشستن در حالت نشسته. این حالت ها با تأثیر بر سرعت و جهت جریان  لقمه به دور از دریچه حنجره ، خطر آسپیراسیون را کاهش می دهند. برخی از مانورهای بلع که نیاز به اصلاح مدت بسته شدن راه هوایی دارند ، مانند بلع سوپراگلوت ، فقط در صورت بهبود تنفس ممکن است شروع شود.

در طی این فرآیند ، گفتاردرمان ها با متخصصین فیزیوتراپی و کاردرمانی برای تعیین موقعیت مناسب بدن در زمان صرف غذا و با پرستاران و سایر کادر پزشکی برای نظارت بر اثربخشی این استراتژی های جبرانی هماهنگ می شوند. علاوه بر این ، SLP ها ممکن است برای غلبه بر کمبودهای فیزیولوژیکی و کاهش حواس پرتی های محیطی ، برای ایجاد کنترل ایمن و عمدی لقمه  غذا در دهان ، تغییرات رفتاری مانند خوردن لقمه های کوچک هنگام غذا خوردن را توصیه کنند.

تمرینات بلعیدن. در بیمارانی که به تهویه مکانیکی (ونتیلاتور) احتیاج دارند ، ضعف عصبی عضلانی و کاهش حساسیت حفره حلقی ممکن است به دلیل ضربه حنجره ناشی از لوله گذاری طولانی مدت ، و ضعف عضلانی و آتروفی ناشی از عدم استفاده طولانی مدت از ساختارهای حفره حلقی مشاهده شود.

از آنجایی که عملکردهای تنفسی پس از استخراج را بهبود می بخشند ، متخصص گفتاردرمانی تمرینات بلع را برای بهبود قدرت و دامنه حرکت ساختارهای حلق و حنجره توصیه می کند. برخی از رویکردهای معمول مورد استفاده برای بهبود عملکردهای بلع در بیماران پس از خارج شدن از بلع ، عبارتند از: بلعیدن تلاش برای افزایش قدرت انقباض عضله دهانه حلق و مانور مندلسون برای افزایش ارتفاع حنجره ، و در نتیجه مدت زمان باز شدن اسفنکتر مری در حین بلع.


مدیریت تراکئوستومی. بیماران بدحال  کرونایی که نیاز به تهویه مکانیکی طولانی مدت دارند ممکن   تراکئوستومی  شوند. طولانی شدن زمان لوله گذاری و تأخیر در تصمیم گیری در مورد تراکئوستومی کردن بیماران  کرونایی می تواند منجر به آتروفی عضلانی ، تغییر در چین های صوتی  و ضربه حنجره شود که می تواند بر گفتار و بلع تأثیر بیشتری بگذارد. در نتیجه ، تراکئوستومی با و بدون تهویه مکانیکی با آسپیراسیون همراه است   ، تا 82٪ از بیماران بی صدا آسپیراسیون می کنند. پس از ترخیص از ICU به بخش بستری ، SLP ممکن است بلع را ارزیابی کند (قبل از شروع رژیم غذایی خوراکی) ، و همراه با تیم توانبخشی ، صلاحیت استفاده از دریچه صحبت را تعیین می کند. استفاده از دریچه گفتاری در بیماران تراکئوستومی خطر آسپیراسیون را کاهش می دهد و فیزیولوژی بلع و بویایی را بهبود می بخشد.

مراقبت و بهداشت دهان و دندان. یکی دیگر از مشاهدات رایج در بیماران قبلاً لوله گذاری شده ،   باکتریها در حفره حلق است که علت آن عواملی مانند افزایش مصرف داروها ، کاهش مصرف غذا یا مایعات از راه خوراکی ، خشکی دهان و پیری است. کلونیزاسیون دهان و حلق ممکن است خطر پنومونی آسپیراسیون را در بیماران کرونایی بیشتر کند. بنابراین ، گفتاردرمان ها با پرستاران و کاردرمانگرها برای آموزش بهداشت دهان و دندان و مراقبت های مداوم از دهان ، مانند مسواک زدن روزانه و مکرر ، مرطوب کردن مخاط دهان و مدیریت ترشحات دهانی برای جلوگیری از پنومونی آسپیراسیون ، به ویژه در بیماران مبتلا به لوله گذاری و بزرگتر ، همکاری می کنند.

واحدهای توانبخشی سرپایی

در مراکز توانبخشی سرپایی (به عنوان مثال ، کلینیک های تخصصی ، مراکز دانشگاهی ، مراکز خصوصی ، و درمان های بهداشتی در منزل) ، SLP ها همچنان خدمات مداخلات دیسفاژی را که قبلاً در طی توانبخشی بیماران بستری آغاز شده اند ، ارائه می دهند ، از جمله رژیم غذایی خوراکی اصلاح شده ، استراتژی های جبرانی و تمرینات بلع. علاوه بر این ، آنها با ارائه مداخله و پشتیبانی بالینی برای بهبود کیفیت زندگی بیمار ، برخی از نتایج طولانی مدت مشکلات مرتبط با دیسفاژی و ناراحتی تنفسی در صدا و شناخت را برطرف می کنند.

تقویت درک گفتاری. برای بیماران مبتلا به تراکئوستومی ، مدیریت بلع ممکن است شامل هر یک از روشهای گفته شده در بالا باشد. آسیب شناس گفتار و زبان  با انسداد دیجیتال تراکئوستومی یا استفاده از دریچه گفتاری یک طرفه ، به بیماران بلع و گفتار آموزش می دهند. گفتاردرمانی با استفاده از دریچه گفتاری یک طرفه باعث بهبود درک گفتار و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به تراکئوستومی با یا بدون استفاده از دستگاه تنفس مکانیکی شده است.

توانبخشی اختلالات صدا،   گرفتگی صدا پس از لوله گذاری ، که با گرفتگی صدا و پاکسازی مکرر گلو مشخص می شود ، معمولاً در بیماران با لوله گذاری طولانی مدت درون تراشه مشاهده شده است  ، که احتمالاً مانع ارتباط کلامی در بیماران  کرونایی می شود.  پس از ارزیابی ،  آسیب شناس گفتار وز بان  به بیماران در مورد بهداشت صوتی آموزش می دهند و راهکارهایی برای بهبود صدا و کیفیت صدا ارائه می دهند.

مدیریت عصبی شناختی در دراز مدت ، مشاهده شده است که بازماندگان ARDS نقص عصبی شناختی مانند اختلال حافظه ، کاهش توجه ، اختلال عملکرد اجرایی ، و اختلال در تسلط کلامی  را نشان می دهند. این علائم تا 2 سال پس از آسیب مشاهده شده است  . چنین اختلالاتی می تواند به طور قابل توجهی بر ناتوانی کلی تأثیر بگذارد و کیفیت زندگی فرد را کاهش دهد. گفتاردرمانی در این زمینه می‌تواند راهکارهای درمانی مناسبی را ارائه دهد.

تهیه و تنظیم: رضا پیرهادی


مطالب مرتبط

  • +


به ما بپیوندید