برگزیده

تولید اپلیکیشن جامع شناختی اتیسم در کشور
پروتئین‌ها عامل بیماری پسوریازیس
۵ نکته ساده برای مکالمه واقعی با نوجوان‌ها
آثار پنجگانه شبکه‌های اجتماعی بر سلامت روان نوجوانان
نشانه‌های مهم کمبود ویتامین D
چرا پاهایمان خواب می‌رود؟
بهترین رژیم غذایی برای سلامت شناختی
آیا فرزند من اتیسم دارد؟

توانبخشی

چهارشنبه ۰۳ آذر ۱۴۰۰ - ۰۹:۱۳:۰۰ نسخه چاپی 0

روش‌های تشخیص اتیسم
آیا فرزند من اتیسم دارد؟
پایگاه اطلاع رسانی توانبخشی ایران- اتیسم یک اختلال رشدی است و بیماری نیست. تشخیص اتیسم در مراحل اولیه کودکی یکی از مهم ترین اقداماتی است که می‌تواند توسط والدین انجام گیرد و شرایط را برای آغاز درمان و بهبود شرایط فراهم کند.

تشخیص زودهنگام اتیسم شرایط را برای آغاز درمان و بهبود شرایط فراهم می‌کند با شناخت علائم و نشانه‌های اولیه، می‌توانید کمکی را که کودک برای یادگیری، رشد و شکوفایی نیاز دارد، دریافت کنید.

اتیسم چیست؟

اتیسم از طریق طیفی از علائم قابل بررسی و ارزیابی است. اختلال طیف اوتیسم (ASD) در دوران نوزادی و اوایل کودکی ظاهر می‌شود و باعث تاخیر در بسیاری از زمینه های اساسی رشد، مانند یادگیری صحبت کردن، بازی و ارتباط با دیگران می شود.

علائم و نشانه های اتیسم و همچنین اثرات آن بسیار متفاوت است. برخی از کودکان دارای اوتیسم تنها دارای اختلالات خفیف هستند، در حالی که برخی دیگر موانع بیشتری برای غلبه بر آن دارند.

با این حال، هر کودک طیف اوتیسم، حداقل تا حدی، در سه زمینه زیر مشکلاتی دارد:

• ارتباط کلامی و غیر کلامی.
• ارتباط با دیگران و دنیای اطراف.
• تفکر و رفتار انعطاف پذیر.

نظرات متفاوتی در بین پزشکان، والدین و متخصصان در مورد علت اتیسم و بهترین روش درمان وجود دارد. با این حال، یک واقعیت وجود دارد که همه بر آن اتفاق نظر دارند: مداخله زودهنگام و فشرده به درمان اتیسم کمک می‌کند. مداخله زود هنگام برای کودکان در معرض خطر و کودکانی که علائم اولیه را نشان می‌دهند، می تواند تفاوت ایجاد کند.

فارغ از سن فرزندتان، امید خود را از دست ندهید. درمان می‌تواند اثرات این اختلال را کاهش دهد و به رشد کودک شما در زندگی کمک کند.

چگونه والدین می‌توانند علائم هشدار دهنده را تشخیص دهند

به عنوان والدین، شما در بهترین موقعیت برای تشخیص اولین علائم هشدار دهنده اتیسم هستید. شما بهتر از هر کس دیگری فرزندتان را می شناسید و رفتارها و خصلت هایی را مشاهده می کنید که ممکن است پزشک اطفال یا متخصص کاردرمانی و گفتاردرمانی در یک ملاقات سریع 30 دقیقه‌ای فرصت دیدن آنها را نداشته باشد.

متخصص اطفال فرزند شما می‌تواند شریک ارزشمندی باشد، اما اهمیت مشاهدات و تجربیات خود را نادیده نگیرید. نکته کلیدی این است که خود را آموزش دهید تا بدانید چه چیزی معمولی است و چه چیزی نیست.

رشد کودک خود را زیر نظر داشته باشید

اتیسم شامل انواع تأخیرهای رشدی است، بنابراین مراقب باشید که چه زمانی فرزندتان به نقاط عطف کلیدی اجتماعی، عاطفی و شناختی دست می‌یابد، راهی مؤثر برای تشخیص زودهنگام مشکل است. البته تاخیرهای رشد به طور خودکار به اتیسم اشاره نمی کند، اما ممکن است نشان دهنده افزایش خطر باشد.

اگر نگران هستید اقدام کنید

سرعت رشد و تکامل در کودکان متفاوت است، بنابراین اگر کودکتان کمی برای صحبت یا راه رفتن دیر کرد، نیازی به وحشت ندارید.  اما اگر فرزند شما نقاط عطف برای سن خود را برآورده نمی کند یا به مشکلی مشکوک هستید، بلافاصله نگرانی خود را با پزشک کودک خود در میان بگذارید. منتظر نباش

رویکرد صبر و انتظار را نپذیرید

به بسیاری از والدین نگران گفته می شود: "نگران نباش" یا "صبر کن و ببین." اما انتظار بدترین کاری است که می توانید انجام دهید. در سنی که فرزندتان بهترین شانس را برای بهبود دارد، خطر از دست دادن زمان ارزشمند را دارید. علاوه بر این، چه این تأخیر ناشی از اتیسم باشد یا عامل دیگری، بعید است که بچه‌های دارای تأخیر رشد به سادگی از مشکلات خود خارج شوند. به منظور توسعه مهارت ها در زمینه تاخیر، کودک شما به کمک و درمان هدفمند نیاز دارد.

به غرایز خود اعتماد کنید.

در حالت ایده‌آل، پزشک کودک شما نگرانی‌های شما را جدی می‌گیرد و ارزیابی کاملی از نظر اتیسم یا سایر تأخیرهای رشدی انجام می‌دهد. اما گاهی اوقات، حتی پزشکان خوش نیت، مشکلات را دست کم می گیرند. اگر به شما می گوید چیزی اشتباه است به قلب خود گوش دهید و پایدار باشید. قرار ملاقات بعدی را با پزشک تعیین کنید، نظر دوم را جویا شوید یا از یک متخصص رشد کودک مشاوره بگیرید. بهتر است با متخصص گفتاردرمانی و کاردرمانی نیز مشورت بگیرید.

هر نوع پسرفتی یک علامت هشدار دهنده جدی اتیسم است

برخی از کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم معمولا بین 12 تا 24 ماهگی شروع به توسعه مهارت های ارتباطی می‌کنند و سپس پسرفت می کنند. به عنوان مثال، کودکی که با کلماتی مانند "مامان" یا "بالا" ارتباط برقرار می‌کرد، ممکن است به طور کامل از زبان استفاده نکند، یا کودکی ممکن است بازی‌های اجتماعی را که قبلاً از آن لذت می‌برد، متوقف کند.

هر گونه از دست دادن گفتار، قان و قون کردن، حرکات، یا مهارت های اجتماعی باید بسیار جدی گرفته شود، زیرا پسرفت یک خط قرمز اصلی برای اتیسم است.

علائم و نشانه های اتیسم در نوزادان و کودکان نوپا

اگر اتیسم در دوران نوزادی تشخیص داده شود، برای درمان می توان از انعطاف پذیری قابل توجه مغز استفاده کامل کرد. اگرچه تشخیص اتیسم قبل از 24 ماهگی دشوار است، اما علائم اغلب بین 12 تا 18 ماهگی ظاهر می شوند. اگر علائم تا 18 ماهگی تشخیص داده شود، درمان فشرده ممکن است به بهبود شرایط مغز و معکوس کردن علائم کمک کند.

اولین نشانه های اوتیسم؛ شامل فقدان رفتارهای معمولی است - نه وجود رفتارهای غیر معمول - بنابراین تشخیص آنها دشوار است. در برخی موارد، اولین علائم اتیسم حتی به اشتباه به عنوان نشانه های "کودک خوب" تعبیر می شود، زیرا ممکن است نوزاد آرام، مستقل و بی نیاز به نظر برسد. با این حال، اگر می دانید به دنبال چه چیزی باشید، می توانید زودتر علائم هشدار دهنده را مشاهده کنید.

برخی از نوزادان دارای  اتیسم به نوازش پاسخ نمی‌دهند، دست‌شان را برای گرفتن اشیا دراز نمی‌کنند ، ارتباط چشمی ندارند و  به مادرشان نگاه نمی‌کنند.

علائم اولیه اتیسم

• عدم برقراری تماس چشمی مانند نگاه کردن به شما در هنگام غذا خوردن
• عدم واکنش به نام خود یا  عدم توجه به صدای یک آشنا ، از فعالیت‌ها یا صداها تقلید نمی کند-کودک در این سنین از فعالیت‌هایی مانند دست زدن یا ضربه زدن به یک ظرف یا صداهای دیگران تقلید نمی کند.
• عدم تعقیب چشمی اشیاء
• عدم صداسازی برای جلب توجه والدین
• عدم توجه یا ترس از چهره‌های جدید
• عدم واکنش به مراقبین اولیه خود و عدم تمایل به درآغوش گرفته شدن
• عدم حرکات ایما و اشاره
• حرکات و فعالیت‌های تکراری
• عدم بازی با افراد دیگر

علائم و نشانه های اتیسم در کودکان بزرگتر

همانطور که کودکان بزرگتر می شوند، علامت قرمز برای اوتیسم متنوع تر می شود. علائم و نشانه‌های هشداردهنده زیادی وجود دارد، اما معمولاً حول محور اختلالات مهارت‌های اجتماعی، مشکلات گفتاری و زبانی، مشکلات ارتباط غیرکلامی و رفتار غیرقابل انعطاف می‌چرخند.

علائم مشکلات اجتماعی:

• به نظر می رسد بی علاقه یا بی اطلاع از افراد دیگر یا آنچه در اطراف آنها می گذرد.
• نمی داند چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند، بازی کند یا دوست پیدا کند.
• ترجیح می دهد او را لمس نکنید یا در آغوش نگیرید.
• بازی‌های وانمودی انجام نمی‌دهد، در بازی‌های گروهی شرکت نمی‌کند، از دیگران تقلید نمی‌کند، یا از اسباب‌بازی‌ها به روش‌های خلاقانه استفاده نمی‌کند.
• در درک احساسات یا صحبت کردن در مورد آنها مشکل دارد.
• عدم توانایی درصحبت کردن و تقلید فعالیت‌ها و پیگیری دستورالعمل‌های ساده.
• علایق یا دستاوردها را با دیگران به اشتراک نمی گذارد (نقاشی، اسباب بازی).
ارتباط اجتماعی اولیه برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم می تواند دشوار باشد. به نظر می رسد بسیاری از کودکان در طیف اوتیسم ترجیح می دهند در دنیای خود زندگی کنند، دور از دیگران و جدا از دیگران.

علائم مشکلات گفتاری و زبانی

  • با لحن نامتعارف یا با ریتم یا زیر و بم عجیب صحبت می کند (مثلاً هر جمله را طوری به پایان می رساند که انگار سوالی می پرسد).
  • کلمات یا عبارات مشابه را بارها و بارها تکرار می کند، اغلب بدون قصد ارتباطی.
  • به جای پاسخ دادن به یک سوال با تکرار آن پاسخ می دهد.
  • از زبان نادرست استفاده می کند (اشتباهات دستوری، کلمات اشتباه) یا به صورت سوم شخص به خود اشاره می کند.
  • در برقراری ارتباط با نیازها یا خواسته ها مشکل دارد.
  • دستورالعمل ها، عبارات یا سؤالات ساده را نمی فهمد.
  • آنچه گفته می شود را بیش از حد تحت اللفظی می گیرد (از طنز، کنایه و طعنه غافل می شود).
  • کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم در گفتار و زبان مشکل دارند. اغلب آنها دیر شروع به صحبت می کنند.

علائم مشکلات ارتباط غیرکلامی

  • از تماس چشمی اجتناب می کند.
  • از حالات صورت استفاده می کند که با آنچه می گویند مطابقت ندارد
  • حالات چهره، لحن صدا و حرکات دیگران را درک نمی کند.
  • حرکات بسیار کمی انجام می دهد (مانند اشاره). ممکن است سرد یا "روبات مانند" باشد.
  • به طور غیرعادی به مناظر، بوها، بافت ها و صداها واکنش نشان می دهد. ممکن است به خصوص به صداهای بلند حساس باشد. همچنین می‌تواند نسبت به افرادی که وارد/خارج می‌شوند و همچنین تلاش‌های دیگران برای جلب توجه کودک بی‌تفاوت باشد.
  • حالت غیر معمول، دست و پا چلفتی، یا روش های حرکت غیرعادی (مثلاً راه رفتن منحصراً روی نوک پا).
  • کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم در درک نشانه های غیرکلامی ظریف و استفاده از زبان بدن مشکل دارند. این امر «دادن و گرفتن» تعامل اجتماعی را بسیار دشوار می کند.

عدم انعطاف

  • از یک روال سفت و سخت پیروی می کند.
  • در انطباق با هر گونه تغییر در برنامه یا محیط مشکل دارد (مثلاً اگر مبلمان مرتب شده باشد یا زمان خواب در زمانی متفاوت از معمول باشد، عصبانی می شود).
  • وابستگی غیرمعمول به اسباب‌بازی‌ها یا اشیاء عجیب و غریب مانند کلید، کلید چراغ یا نوار لاستیکی. با وسواس همه چیز را ردیف می کند یا آنها را به ترتیب خاصی مرتب می کند.
  • توجه به یک موضوع محدود مورد علاقه، که اغلب شامل اعداد یا نمادها می شود (به عنوان مثال، به خاطر سپردن و خواندن حقایق در مورد نقشه ها، برنامه های قطار، یا آمار ورزش).
  • خیره شدن و  تماشای اجسام متحرک مانند پنکه سقفی یا تمرکز بر روی یک قسمت خاص از یک جسم مانند چرخ های یک ماشین اسباب بازی.
  • حرکات و فعالیتهای تکراری، مانند تکان دادن دست، یا چرخیدن (که به عنوان رفتار خود تحریکی یا "تحریک" شناخته می شود). برخی از محققان و پزشکان معتقدند که این رفتارها ممکن است کودکان دارای  اتیسم را بیشتر تسکین دهد تا تحریک آنها.
  • کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم اغلب در رفتارها، فعالیت ها و علایق خود محدود، انعطاف ناپذیر و حتی وسواسی هستند.

علت اتیسم چیست؟

تا همین اواخر، اکثر دانشمندان بر این باور بودند که اتیسم بیشتر توسط عوامل ژنتیکی ایجاد می شود. اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که عوامل محیطی نیز ممکن است در ایجاد اتیسم مهم باشند.

نوزادان ممکن است با آسیب‌پذیری ژنتیکی نسبت به اتیسم به دنیا بیایند . توجه به این نکته مهم است که محیط، در این زمینه، به معنای هر چیزی خارج از بدن است. این به مواردی مانند آلودگی یا سموم موجود در جو محدود نمی شود. در واقع به نظر می‌رسد یکی از مهم ترین محیط ها محیط دوران بارداری باشد.

عوامل پیش از تولد که ممکن است باعث بروز اتیسم شود:

• مصرف داروهای ضد افسردگی در دوران بارداری به خصوص در 3 ماه اول.
• کمبودهای تغذیه ای در اوایل بارداری، به ویژه دریافت نکردن اسید فولیک کافی.
• سن مادر و پدر
• عوارض هنگام تولد یا اندکی پس از آن، از جمله وزن بسیار کم هنگام تولد و کم خونی نوزاد
• عفونت های مادر در دوران بارداری
• قرار گرفتن در معرض آلاینده های شیمیایی مانند فلزات و آفت کش ها در دوران بارداری.

تحقیقات بیشتری در مورد این عوامل قبل از تولد مورد نیاز است، اما اگر باردار هستید یا در تلاش برای باردار شدن هستید، انجام اقداماتی برای کاهش خطر ابتلا به اتیسم در کودک ضرری ندارد.

نکاتی برای مادران باردار  و کاهش خطر ابتلا به اتیسم

مصرف مولتی ویتامین:

مصرف روزانه 400 میکروگرم اسید فولیک به پیشگیری از نقایص مادرزادی مانند اسپینا بیفیدا کمک می کند. مشخص نیست که آیا این به کاهش خطر ابتلا به اتیسم نیز کمک می‌کند یا خیر، اما مصرف ویتامین‌ها نمی‌تواند ضرری داشته باشد.

در مورد مهارکننده‌های بازجذب سروتونین ها بپرسید:

زنانی که از مهارکننده‌های بازجذب سروتونین یا  SSRI استفاده می کنند (یا در دوران بارداری دچار افسردگی می شوند) باید با پزشک در مورد تمام خطرات و مزایای این داروها صحبت کنند. افسردگی درمان نشده در مادر می تواند بعداً بر سلامت فرزندش نیز تأثیر بگذارد، بنابراین این تصمیم ساده ای نیست.

مراقبت های دوران بارداری :

خوردن غذای مغذی، تلاش برای جلوگیری از عفونت و مراجعه به پزشک برای معاینات منظم می تواند شانس به دنیا آوردن فرزند سالم را افزایش دهد.

اوتیسم و واکسن

در حالی که نمی‌توانید ژن‌هایی را که فرزندتان به ارث می‌برد کنترل کنید، یا از او در برابر هر خطر محیطی محافظت کنید، یک کار بسیار مهم وجود دارد که می‌توانید برای محافظت از سلامت فرزندتان انجام دهید: مطمئن شوید که او طبق برنامه واکسینه شده است.

علیرغم بحث‌های فراوان در مورد این موضوع، تحقیقات علمی از این نظریه که واکسن‌ها یا ترکیبات آن باعث ایجاد اتیسم می‌شوند، پشتیبانی نمی‌کند. پنج مطالعه اپیدمیولوژیک اصلی که در ایالات متحده، بریتانیا، سوئد و دانمارک انجام شد، نشان داد که کودکانی که واکسن دریافت کرده‌اند، نرخ بالاتری از اتیسم ندارند.

علاوه بر این، یک بررسی ایمنی عمده توسط مؤسسه پزشکی نتوانست هیچ مدرکی دال بر این ارتباط پیدا کند. سازمان‌های دیگری که به این نتیجه رسیده‌اند که واکسن‌ها با اوتیسم مرتبط نیستند عبارتند از: مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA)، آکادمی اطفال آمریکا، و سازمان بهداشت جهانی (WHO).

اگر نگران هستید چه کاری می توانید،انجام دهید

اگر کودک شما از نظر رشد عقب افتاده است، یا اگر علائم اوتیسم مشاهده کرده اید، فوراً با پزشک اطفال یا متخصص روانپزشکی کودکان مطرح کنید. آکادمی اطفال آمریکا توصیه می‌کند که همه کودکان غربالگری های معمول رشد و همچنین غربالگری های خاص اتیسم را در سنین 9، 18 و 30 ماهگی دریافت کنند.

برای غربالگری اوتیسم برنامه ریزی کنید

تعدادی ابزار غربالگری تخصصی برای شناسایی کودکان در معرض خطر ابتلا به اتیسم ایجاد شده است. اکثر این ابزارهای غربالگری سریع و ساده هستند و شامل سؤالات بله یا خیر یا چک لیستی از علائم هستند. متخصص اطفال شما همچنین باید بازخورد شما را در مورد رفتار فرزندتان دریافت کند.

کاهش ارتباطات اجتماعی قبل از یک سالگی نشانه اتیسم است


مطالب مرتبط

  • +


به ما بپیوندید